Gestalt

Gestalt heb ik gevolgd in firmaverband gedurende een week in een hotel in de buurt van Antwerpen. Er waren hoofdzakelijk deelnemers van ons bedrijf aanwezig, allemaal managers. Ook hier was het de bedoeling van ons flexibele personen te maken. Personen die plooibaar zijn in hun gedrag en zich eventueel gemakkelijk kunnen aanpassen aan een nieuwe job in het bedrijf. De trainer was een heer. Ook hij gaf weinig theoretische achtergrond, de sessies bestonden voornamelijk uit oefeningen. Ik wilde wat meer weten over de theorie van Gestalt en heb wat lectuur ter hand genomen. Het is erg moeilijke materie.

De manier waarop wij met Gestalt gewerkt hebben, is de volgende: aan de hand van een zelf uitgekozen Tarot-kaart konden wij, wanneer we er klaar voor waren, op onszelf werken door die kaart te bekijken en te vertellen wat we erin zagen. Dit leidde weerom naar een soort “doorslaan”. Ook hier betekende dit dat je in een emotionele toestand (eventueel gepaard gaande met wenen) terechtkwam, waarbij de trainer en de hele groep je opving en je toeliet een emotioneel veranderingsproces door te maken.

Ook Gestalt kan men niet in zijn eentje doen (zoals alfa), dit gebeurt best (al dan niet in groep) onder begeleiding van een psychiater of een psycholoog. Het resultaat is dikwijls dat men zich van een onbewuste behoefte of frustratie bewust wordt en naar een oplossing kan toewerken, gestimuleerd door de trainer.

De Tarotkaarten, die alle erg beeld- en kleurrijk zijn, dienden enkel om bepaalde emoties los te weken. Tijdens de training spreidde de trainer alle Tarotkaarten uit op de vloer. De opdracht was: wandel rond de kaarten en pik er de kaart uit die je het meest aanspreekt. Wanneer een kaart je aanspreekt, pak ze niet direct op, maar wandel verder. Het zal blijken dat die kaart je niet meer loslaat en dat je ze tenslotte toch opneemt. Zo gebeurde het en de kaart die ik eruit haalde was nummer IX van de Grote Arcana: de Heremiet.

Wanneer iemand op zichzelf wilde werken, bekeek hij de kaart en vertelde hoe hij zichzelf in die kaart zag en wat hij er beleefde (betrokken op het hier en het nu). Meestal kregen we dan gelijkaardige taferelen als bij Bio-energie, maar niet met dezelfde intensiteit. Iemand werd triestig of begon te wenen en de groep, onder de leiding van de trainer, ving hem dan op en schonk hem de nodige aandacht en medeleven. Zo was er een persoon die van een bepaalde slechte gewoonte af wilde geraken. Hij kreeg als opdracht op een blad papier zijn ongewenste gewoonte neer te schrijven en dit papier verderop in het bos te gaan verbranden.

Toen het mijn beurt was, haalde ik mijn kaart boven: de Heremiet. Op de kaart staat een oude grijze man met baard, gehuld in een grijze kapmantel, boven op een bergtop. In zijn linkerhand houd hij een lange gele stok vast, met zijn rechterhand steekt hij een aangestoken lantaarn in de hoogte. Ik vertelde dat ik mezelf daarboven op de berg zag staan en dat ik met de lantaarn de mensen beneden de weg wilde tonen. Maar tevens zag ik dat deze handelswijze me wel veel eenzaamheid zou bezorgen, alleen daarboven op de berg. De trainer vroeg of ik komedie aan het spelen was. Ik zei van niet, maar begreep zelf niet goed wat dit te betekenen had. Ik voelde enerzijds een zekere schaamte, omdat ik mezelf zag als iemand die de wereld zou laten zien hoe het moet en aan de andere kant voelde ik me verdrietig en eenzaam, omdat ik me zo anders dan anderen opstelde. Pas later is me duidelijk geworden dat mijn ware ik graag uitzoekt hoe men gelukkig kan worden en dat ik dat ook graag aan de mensen vertel. De eenzaamheid, het niet passen in deze productieve consumptiemaatschappij neem ik er graag bij, ik ben graag anders dan anderen. Deze levenshouding ligt me en ik aanvaard ook volkomen alle mogelijke consequenties ervan.

De meeste personen vonden deze training erg goed, maar minder ingrijpend dan de training Bio-energie.

Zelfverbetering I

Zelfverbetering, aan onszelf werken, onszelf heropbouwen, onszelf herprogrammeren is niet eenvoudig. Wat kunnen we doen en hoe kunnen we dat doen? Hoe kunnen we van onze LEM-mobiel een harmonisch draaiende behuizing voor onze “bezieling” maken? Hoe kunnen we persoonlijk groeien?

Ik heb het geluk gehad als werknemer, voor dat ik zelfstandige werd, verscheidene groepstrainingen mee te maken, waarvan meerdere in firmaverband. De vier trainingen die mij het meest aangesproken hebben, draaien rond de drie delen van onze LEM-mobiel.

Alfatraining en NLP (Neuro-Linguïstisch Programmeren) richten zich voornamelijk op de mentale vermogens (M) en het aanspreken van de ongekende mogelijkheden van de geest. Gestalt probeert via het oproepen van emotionele ervaringen (E) te komen tot het zich bewust worden van zijn werkelijke zelf en probeert de aangepaste zelfverandering te stimuleren. Bio-energie werkt met doorgedreven lichamelijke inspanningen (L) en tracht zo complexen en frustraties los te weken en op te lossen. Bij iedere training is uiteraard onze hele LEM-mobiel betrokken.

Een training die zeer goed aansluit bij NLP is emotionele intelligentie. Deze training heb ik niet gevolgd, wel heb ik er het een en ander over gelezen. Naar analogie met het IQ (intelligentie quotiënt) spreekt men hier van het EQ. Het IQ meet de intellectuele, mentale capaciteiten, het EQ meet de emotionele vaardigheden. Men stelt dat de emotionele intelligentie dubbel zo belangrijk is als de intellectuele intelligentie voor het behalen van succes. Vandaar de formule: Succes = 2/3 EQ + 1/3 IQ.

Er bestaat een enorm grote waaier aan methoden en technieken om aan persoonlijke groei te doen. Wanneer men deze wat nader bekijkt, blijkt dikwijls dat dezelfde uitgangspunten aan de basis liggen. Ook komen dezelfde technieken of deeltechnieken regelmatig terug. De verschillen zijn soms minimaal en zijn te vinden in de accenten die gelegd worden en/of in de benaderingswijze. B.v.: zo lijken mij “Transcendente Meditatie”, “Autogene Training” en “Autohypnose” in essentie niet veel te verschillen van de “Alfamethode”.

Trainingen hebben meestal in groep plaats. Het groepsproces dat zich daarbij afspeelt, maakt veelal een grote indruk op de individuele deelnemers. Er wordt een klimaat van vertrouwen geschapen waarbij de groepsleden gemakkelijker kunnen komen tot het meedelen van hun gedachten en gevoelens. Deze intieme mededelingen gebeuren pas wanneer men zich aanvaard en niet meer kwetsbaar voelt in de groep, wanneer er een zeker vertrouwen in de groep aanwezig is. Er heeft dan een groepsdynamiek van onmiddellijke interacties tussen de verschillende personen plaats hetgeen enorm verrijkend werkt. De deelnemers doen er hun individueel voordeel bij, maar ontwikkelen tevens hun sociale vaardigheden. De resultaten zijn meestal erg positief te noemen.

Er zijn (waren) ook trainingen waarbij de individuele personen afhankelijk gemaakt worden (werden) van een goeroe (geestelijke leidsman) of een groep. Zo kende indertijd LSP (Leading Success People) een relatief groot succes. In grote lijnen kwam het er bij LSP op neer de deelnemers een voor een grondig en volledig af te breken, ze daarna op te nemen in de LSP-gemeenschap, ze hierin terug op te bouwen, ze afhankelijk te maken van de groep en ze in die groep een gevoel van euforie te geven. Maar volgens mij gaat het met dergelijke trainingen de verkeerde kant op: mensen zouden moeten kunnen ontwikkelen tot persoonlijkheden, individuen die in een gemeenschap uitstekend functioneren. Men mag mensen niet omvormen tot groepswezens die geen eigenheid, geen eigen inzichten en geen vrije wil hebben en die de groep volgen en nodig hebben tot meerdere eer van enkelen.