Posts tonen met het label Paulus. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Paulus. Alle posts tonen

maandag 10 oktober 2011

Christendom II
Voor de christenen is de Bijbel, de Heilige Schrift, het basiswerk van hun geloof. De bijbel omvat twee delen: het oude testament en het nieuwe testament. Het Oude Testament bestaat uit drie onderdelen: de Historische Boeken (Genesis tot en met Makkabeeën) die overeenkomen met de tora van het jodendom, de Wijsheid (Job tot en met Jezus Sirach) en de Profeten (Jesaja tot en met Maleachi). Het Nieuwe Testament kan worden onderverdeeld in de vier Evangeliën (van de apostel Mattheüs, van de leerlingen van de apostelen Marcus en Lucas en van de apostel Johannes; de eerste drie worden ook de synoptici genoemd), de Handelingen der Apostelen, de Brieven aan de christenen en de Apocalyps of Openbaring.
Jezus was een man van het volk. Hij had het in zijn predikingen meer begrepen op “degenen die belast en beladen zijn” en “de armen van geest” dan op de intellectuelen zoals de farizeeën en schriftgeleerden die als muggenzifters wat de “Wet” betreft, het essentiële vergeten, te weten: rechtvaardigheid, barmhartigheid en geloof. Zijn hele religieuze en ethische leer vatte Jezus samen in de volgende twee uitspraken: “Gij moet Jahwe uw God beminnen met geheel uw hart, met geheel uw ziel en met al uw krachten” en “Bemint uw naaste gelijk uzelf”. Jezus was een zeer gepassioneerde Israëlitische profeet die geen belang hechtte aan de talrijke ceremoniële voorschriften van de Joden. “Het gebed moet direct uit het hart komen en moet van alle uiterlijk vertoon ontdaan zijn”. De originele prestatie van Jezus bestond er niet in een nieuw theologisch systeem uit te werken (hetgeen Paulus later deed), maar in het feit dat hij de overgeleverde waarheden in kernachtige uitspraken, in prachtige gelijkenissen en parabelen wist te verkondigen. Hij leerde dat God rechtvaardig, maar ook goed is en dat het Rijk Gods nabij was. Daar de Joden meestal afwijzend stonden tegenover zijn prediking, wendde hij zich steeds meer en meer tot de heidenen die er wel open voor stonden.

donderdag 6 oktober 2011

Christendom I
Het jodendom, dat vol verlangen uitkeek en nog uitkijkt naar de Messias, en de van de Griekse geest doordrongen religies van het Romeinse Keizerrijk, vormden de voedingsbodem waaruit het christendom ontstond en van waaruit het verbreid werd. Jezus is de stichter en Paulus, een jonge farizeeër die zich enkele jaren na de dood van Jezus bekeerde, kan als de eerste verbreider van het christendom aanzien worden.

Jezus Christus (het Griekse Christos betekent “gezalfde”, een vertaling van het Hebreeuwse “messias”) leefde in Palestina in het Midden-Oosten. Hij werd geboren omstreeks het jaar vier voor Christus, waarschijnlijk in Nazareth in Galilea, maar volgens de bijbel in Bethlehem. Hij was de oudste zoon van Jozef de timmerman en Maria. Via Jozef was hij een afstammeling van koning David. Hij had vier broers (Jakobus, Jozef, Judas en Simon) en enkele zusters. In Nazareth, waar hij zijn vader Jozef hielp, heeft hij het grootste deel van zijn leven doorgebracht. Hij was een Jood en leefde als een Jood. Hij hield zich bezig met religieuze problemen en verwierf vrij snel een grondige kennis van de geschriften van het Oude Verbond. Op dertigjarige leeftijd trad hij op in het openbaar en verkondigde de spoedige komst van het Rijk Gods. Hij had twaalf discipelen, zijn apostelen. Hij predikte, deed wonderen, genas zieken en dreef duivels uit in steden en dorpen, in de bergen en aan de oevers van de Dode Zee. Het succes dat hij hierbij had, was een doorn in het oog van de farizeeën en schriftgeleerden. Toen hij ter gelegenheid van het paasfeest naar Jeruzalem trok, deden ze hem een proces aan wegens godslastering en lieten hem met de toestemming van de Romeinse stadhouder Pontius Pilatus aan het kruis nagelen. Hij stierf de kruisdood omstreeks het jaar dertig na Christus. In de bijbel staat dat Jezus uit de dood verrees en dat hij door verschillende mensen gezien werd alvorens hij ten hemel opsteeg.