De mens vergeleken met een computer

Ik vergelijk de computer graag met een mens en de mens met een computer.
Een computersysteem bestaat uit:
• een invoerapparaat: zoals een klavier (toetsenbord);
• een verwerkingseenheid: de eigenlijke computer (PC) met zijn werkgeheugen (RAM);
• een uitvoerapparaat: zoals een beeldscherm (monitor) of een printer;
• een opslageenheid: zoals een harde schijf (magneetschijfeenheid) of een DVD (Digital Versatile of Video Disc).

De ingevoerde gegevens worden verwerkt tot bruikbare informatie. Deze wordt uitgevoerd, maar ook opgeslagen voor eventueel later gebruik. Men kan bij een computer op de voorgrond werken, interactief, in ware tijd. Hierbij reageert de computer direct en/of geeft hij onmiddellijk een antwoord op een gestelde vraag (voorbeeld: spellingscontrole). Men kan de computer ook in de achtergrond aan het werk zetten. Men geeft hem dan een hoeveelheid werk, waarvan men de resultaten pas op een later tijdstip bekomt (voorbeeld: printen van een tekst).

De mens werkt analoog, hij bestaat uit:
• invoer: de vijf zintuigen (zien, horen, smaken, ruiken, voelen);
• verwerking: de hersenen (hersenactiviteit);
• uitvoer: de spieren en de ledematen;
• opslag: de hersenen (geheugen).

De mens ziet het verkeerslicht op rood springen (invoer). Hij gaat in zijn geheugen de verkeersregels raadplegen die hij geleerd heeft en hij vindt daar (opslag) een regel die zegt dat hij voor een rood licht moet stoppen. Hij gaat hiermee akkoord en besluit volgens die regel te handelen (verwerking). Ten slotte commandeert hij de spieren van zijn benen en voeten om te stoppen en deze maken de nodige bewegingen (uitvoer).

Gedurende heel de tijd dat we wakker zijn en zelfs wanneer we slapen, nemen we een ontzaglijk grote hoeveelheid informatie in ons op, afkomstig van onze omgeving. De ingevoerde informatie wordt verwerkt en hiervan gebruiken we direct enkel de informatie die ons nuttig lijkt voor de dingen waarmee we bezig zijn of waarvan we ons bewust zijn. De rest, hetgeen de grootste hoeveelheid vertegenwoordigt, wordt voorlopig opgeslagen in ons geheugen. Ook onze gevoelens nemen we in ons op (informatie van binnenuit). Dit is interactieve verwerking, verwerking in ware tijd.
Terwijl je met de auto rijdt en het verkeerslicht op rood ziet springen, zie, hoor, ruik, proef en voel je een hele hoop dingen en beleef je een hoeveelheid emoties. Je registreert deze informatie en je beperkt je tot het beslissen over het al of niet stoppen voor het rood licht. Tijdens de rit zegt de persoon naast je iets over het werk waar zij/hij mee bezig is, zie je buiten een mooi meisje passeren, vind je dat het stuurwiel koud aanvoelt en dat het muntje in je mond lekker smaakt, snuif je nog wat uitlaatgassen van de stad op, ben je onbewust nog kwaad, omdat je collega je op het werk een loer heeft gedraaid.

De mens analytisch en holistisch bekijken

De mens is een complex wezen dat bestaat uit een enorm aantal onderdelen, waarbij al de onderdelen, hun afgesteld zijn op elkaar en hun goed functioneren belangrijk zijn. De huidige wetenschap in het algemeen en de medische wetenschap in het bijzonder, bekijkt de mens voornamelijk "analytisch". Ieder onderdeel wordt onderzocht en verder opgedeeld, tot op het niveau van de DNA, de blauwdruk van het menselijk wezen. Deze analytische aanpak is noodzakelijk, de wetenschap moet deze studiefase doormaken, wil de mensheid grote bijdragen kunnen leveren tot de evolutie van de mensheid in het bijzonder en het heelal in het algemeen.

Ik ben voorstander van de “systeemtheorie”. Ieder onderdeel is een systeem dat maar zin heeft in een systeem van hogere orde. De cilinders van een auto, de zuigers, de kleppen, de ontstekingskaarsen, de brandstoftoevoerleidingen … zijn systemen die pas zin hebben in hun context: de motor van de wagen. De motor, het chassis, de stuurinrichting, het koetswerk, de binnenbekleding … zijn allemaal systemen die maar zinvol zijn in het systeem van hogere orde: de auto. De auto’s van een regio bijvoorbeeld hebben op zich genomen niet veel betekenis, maar vormen voor de inwoners van die regio een systeem van hogere orde: een mobiliteitssysteem (of toch een deel ervan, want we moeten er nog het openbaar vervoer aan toevoegen!)

Ons geraamte is een systeem dat ons vorm en stevigheid geeft. Ons hart en onze bloedvaten vormen een systeem dat ons lichaam voorziet van zuurstof en voeding en dat koolstofdioxide en verbruikte stoffen afvoert. Onze longen en luchtpijpvertakkingen zorgen voor aanvoer van zuurstof naar en afvoer van koolstofdioxide van de bloedsomloop. Enz. Deze onderdelen van de mens zijn systemen die pas tot hun recht komen wanneer ze verenigd zijn in een lichaam, dat bovendien bezield moet zijn: de mens. De mensen van een regio vormen een systeem van hogere orde: een gemeenschap. Alle gemeenschappen samen vormen een systeem van een nog hogere orde: de mensheid. Ga zo maar door, de aarde, het zonnestelsel, onze melkweg …

Zoals reeds eerder aangehaald, komt het er voor ons mensen op aan ervoor te zorgen dat al onze onderdelen goed op elkaar zijn afgestemd en te samen harmonisch functioneren. Dit is de “holistische” benadering van de mens: de mens als geheel.

Ik geloof dat we op elk vlak (werk, spel, wetenschap …) verder kunnen geraken wanneer we, naast de analytische aanpak, onszelf en de dingen ook steeds bekijken in een bredere context.

Stappen naar zelfvertrouwen

We kunnen tot “Zelfvertrouwen” komen via volgende stappen:

1 door onze mentale vermogens (M) in te schakelen kunnen we komen tot “Zelfkennis”;
2 door een emotionele weg (E) af te leggen van aanvoelen en begrip kunnen we komen tot “Zelfaanvaarding”;
3 door een gezonde wil tot positief handelen (L) en herprogrammeren kunnen we doen aan “Zelfverbetering”.

De vermogens waarover wij beschikken om onszelf te verbeteren, zijn te vergelijken met een ijsberg. Slechts een tiende van een ijsberg is boven het wateroppervlak te zien. Negen tiende steekt eronder. Zo is het ook met onze vermogens. We gebruiken maar een tiende van onze mentale, emotionele en fysieke vermogens terwijl negen tiende onaangeroerd blijft. We beseffen niet, we geloven niet dat we dit potentieel bezitten. Ons jachtig leven, de situatie waarin we verkeren, ons karakter, onze geaardheid … laten niet toe er gebruik van te maken. Dat potentieel kunnen we nochtans aanspreken om onze “bezieling” een woonplaats te bezorgen in een LEM-mobiel waar we echt tevreden over kunnen zijn. Op die manier krijgen we beter voeling met onze “bezieling”, onze “innerlijke rijkdom”. We worden een “persoonlijkheid” die op weg is naar het geluk.

Zelfvertrouwen

Veel mensen, zoals u en ik, worstelen met enorme complexen en frustraties. Veel mensen hebben te weinig of zelfs geen zelfvertrouwen, waardoor ze weinig onder de mensen komen en daardoor erg eenzaam zijn, ook al zijn ze getrouwd of wonen ze samen. Ze kunnen of durven hun negatieve gevoelens of wat hun dwars zit, met hun partner niet bespreken. Ze kunnen met hun emoties niet overweg. “Ik voel me niet goed in onze relatie” of “ik voel veel voor een andere man/vrouw” of straffer nog “ik ben op iemand anders verliefd geworden”, zullen ze niet gauw met hun partner bespreken om diverse redenen: “Na al die jaren kan dat toch niet meer, al zou ik het daar graag eens over willen hebben” of “mijn partner gaat hysterisch reageren en daar ben ik bang voor” of “we zitten in een vastgeroeste relatie, maar we weten tenminste wat we daaraan hebben”. Ze kunnen of durven mistoestanden met hun ouders niet bespreken: “Ouders die hun kinderen alle zelfvertrouwen ontnomen hebben door steeds maar te zeggen dat ze niets waard waren of dat ze niets konden” of “ouders die hun kinderen met enorme schuldgevoelens opgezadeld hebben door ze alle schulden van de wereld aan te praten”. Deze frustraties, complexen en gemis aan zelfvertrouwen trachten op te lossen door het er bijvoorbeeld met de ouders over te hebben, is veelal ondoenbaar, omdat de angst voor de “ouder” sterker is en blijft dan de nood aan zelfvertrouwen.

Wij mensen zijn soms zo scheefgegroeid (figuurlijk dan) dat we onszelf in het geheel niet kunnen aanvaarden en het enorm lastig hebben om aan onszelf te werken. Onze omgeving zou het ten andere dikwijls niet begrijpen, ja zelfs niet willen dat wij onszelf zouden zoeken en vinden en worden zoals we zouden willen zijn. De mogelijkheden die we allen in ons hebben, worden op die manier verstikt en kunnen niet tot ontplooiing komen.

Waarheen met onze LEM-mobiel?

=> klik op de afbeelding om ze te vergroten

HEBBEN of ZIJN

De mens zit goed in elkaar. Hij is tot veel in staat. Maar een van zijn grootste problemen is, naar mijn gevoel, dat zijn drie delen (LEM) niet goed worden verzorgd, niet voldoende op elkaar zijn afgestemd, niet harmonisch samenwerken. Onze drie aardse delen samen kunnen we beschouwen als het voertuig van onze bezieling. Ik noem dit aardse voertuig LEM-Mobiel. Hierin zit onze bezieling, onze innerlijke rijkdom opgesloten. Deze bezieling maakt dat ons voertuig kan rijden, dat we leven.

Hoe komt het toch dat er zoveel niet goed gesmeerde LEM-mobielen rondrijden? Hoe komt het toch dat er zoveel miserie op deze wereld is, dat er zoveel mensen niet echt gelukkig zijn? Het antwoord is eenvoudig. De meeste mensen hebben hun innerlijke rijkdom nog niet ontdekt. Ja, zeg ... aan dat antwoord hebben we niet veel!

De meeste mensen stemmen hun LEM-mobiel af op "HEBBEN". Ze willen "WELVAART", ze willen een goede baan, veel geld verdienen en kunnen beleggen, een mooie wagen, een of meer eigen huizen, een mooie vrouw of man en kinderen, veel aanzien bij collega’s, vrienden en buren, veel macht en invloed ... en ga zo maar door. Het "EIGENBELANG" primeert op al de rest. Ben jij ook zo iemand? Eerlijk zijn!

Waarom zijn de meeste mensen zo? De evolutie van de mens en onze westerse cultuur hebben ons zo ver gebracht. Het kapitalistisch systeem, het meest verspreide op dit ogenblik, speelt via competitie en individualisering handig in op ons willen "hebben". Denken we maar aan de hoeveelheid en de intensiteit van de reclame, van de publiciteit die op ons afgestuurd wordt via televisie, radio, internet, post, fax, dag- en weekbladen, baanaffiches ... We willen allemaal ook hebben wat ons getoond wordt, hetgeen dan de competitie in de hand werkt. Meer en beter hebben dan de collega’s, de buren, de vrienden. Wanneer men minder heeft, voelt men een druk. Deze sociale druk om ook "te hebben" en "erbij te horen" versterkt het effect van de reclame. Maar om te hebben, om een straffe consument te kunnen zijn, moet men productief zijn, hard werken. Hard werken kan een zegen zijn (iemand die niks om handen heeft, kwijnt weg!) maar onze LEM-mobiel moet het aankunnen, zowel fysisch, emotioneel als mentaal. Hier zit het schoentje gewrongen.

Men begint aan zijn leven en zijn carrière, men maakt plannen, bouwt zijn imago naar de buitenwereld op, meet zich een zekere status aan, gaat leven volgens een bepaalde stand. Zolang dat lukt, is er niets aan de hand. Maar veelal is dat te hoog gegrepen, of men wil steeds meer en hogerop. Wanneer men niet bereikt wat men gepland heeft of wanneer men dreigt te verliezen wat men opgebouwd heeft, gaat men allerhande toeren uithalen om er toch te komen of om het te behouden.

Men begint zijn lichaam te schaden. Te weinig rust (te veel werk!) Voedsel van lage kwaliteit ("fast-food" en voedsel bereid met smaakmakers, kleurstoffen, bewaarmiddelen, hormonen ...) en geen tijd om rustig, op zijn gemak en gezond te eten! Overdaad aan eten en drinken (ik heb dat nu toch echt wel verdiend!) Te weinig beweging (met de auto is sneller!) Maar men moet fit zijn. Dan maar hometrainers gekocht of gaan joggen. Of naar de dokter gaan en pillen slikken om niet ziek te worden, want men kan het zich niet permitteren. Dit is schade aan zijn lichaam toebrengen in het kwadraat!

Ondertussen wordt het emotionele evenwicht verstoord. Te weinig vreugde, affectie, genegenheid, intimiteit, liefde, seks zowel in het geven als in het krijgen (geen tijd, maar veelal ook minder zin als gevolg van stress!) Dit tekort moet gecompenseerd worden door sensatie en kicks (roken, drugs, drinken, eten, buitensporige seks, geen feestjes kunnen overslaan, opwindende exotische reizen, excentrieke ontspanning waarbij de fysische grenzen steeds verlegd worden, enz). De gevoelens worden zo veel mogelijk genegeerd. "Mannen wenen toch niet!" Een persoon die erg uitgelaten is en dit in het openbaar toont, wordt nagekeken en min of meer als gek aanzien (men tikt dan een paar keer met zijn vinger tegen zijn hoofd, weet je wel). "Ik zou je zo een kus kunnen geven!" Waarom doe je het dan niet? Wat moet een mens dan eigenlijk in onze cultuur met zijn gevoelens doen? Juist! Onderdrukken, zijn verstand gebruiken! Maar dit wreekt zich. Dan maar naar de psychiater, die zal je wel oplappen.

Ook de geest moet eraan geloven. Men wil alle programma’s op tv gezien hebben, zoveel mogelijk dag- en weekbladen gelezen hebben, men wil alle nieuwtjes kennen van collega’s en vrienden, men wil zoveel mogelijk gesurft hebben op het internet (men moest eens niet mee zijn!) men wil geïnformeerd zijn voor op het werk (carrière!) en bij de vrienden (aanzien!) Maar als we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat het merendeel van al die informatie zinloze bullshit is. Onze geest werd en wordt nog steeds zoveel mogelijk beroofd van alle vrijheid. Denken we maar aan de vele personen die een eigen denkwereld hadden en met eigen en originele (lees: bedreigende) ideeën voor de pinnen kwamen. Ze werden gedood (heksen op de brandstapel) of gestraft (inquisitie), uitgelachen of uitgestoten zoals Copernicus en Gallilei, die beweerden dat de aarde en de andere planeten om de zon draaien, zoals we nu weten en dat niet de zon en de planeten om de aarde draaien. Denken we maar aan de reclamecampagnes die voortdurend op ons worden losgelaten. Men houdt ons voor welke kleren we moeten dragen, wat we moeten eten en drinken, welke huishoudapparaten we nodig hebben, wat we moeten doen in onze vrije tijd ... De massamedia, de radio en de tv, de kranten en tijdschriften, houden ons voor wat we belangrijk moeten vinden. De media denken zelfs voor ons (praatprogramma's op tv, serviceprogramma's op de radio). Wil je carrière maken of het ver schoppen in de politiek, dan moet je van een bepaalde kleur zijn, dezelfde ideeën hebben als de chef of de politicus, je moet veel ja knikken, ook al denk je zelf anders, je moet je geestelijke vrijheid opgeven. Je wordt een nummer in de maatschappij. Een nummer? Vraag dat maar aan de vele werknemers die ontslagen werden of ze meer waren dan een nummer.

Degenen die het in het begin goed zien zitten, nemen op het werk veelal meer hooi op hun vork dan ze aankunnen (mijn carrière staat op het spel en ik wil mijn sociale status behouden!) men loopt en holt, men werkt en ... betaalt af. Maar met werken volgens het boekje word je niet rijk en dat is wat men juist wil! Dan maar een scheve schaats rijden. Een bevriend politicus aanspreken, een ambtenaar van de fiscus of de BTW omkopen, klanten beduvelen, fraude, bedrog, diefstal, personen kraken of uit de weg ruimen. Afgrijselijk!

De gevoelens worden onderdrukt, de geest wordt van zijn vrijheid beroofd en de denkpatronen worden in een bepaalde richting gestuwd, het lichaam wordt niet verzorgd. Wat is het resultaat? Men komt niet aan zijn trekken, men krijgt niet voldoende waardering en affectie, men kan zijn creativiteit niet voldoende botvieren, men kan zichzelf niet waarmaken. Men voelt zich niet goed in zijn vel, men is (meestal onbewust) ongelukkig. Het resultaat van dit alles is dat we misschien wel een perfecte productieve consument zijn, maar onze LEM-mobiel draait vierkant. Er is geen harmonisch evenwicht tussen ons lichaam, onze emoties en onze mentale vermogens. We raken overspannen, gestresseerd, misschien wel ziek of psychisch gestoord. We hebben een mooie status, maar we zijn niet gelukkig. Misschien wil je het niet toegeven, maar wij zitten allemaal min of meer in dat schuitje.

Hoe geraken we uit deze soep? Hoe kunnen we onze drie delen harmonisch op elkaar afstemmen? Hoe kunnen we dat aanpakken?

Als eerste stap kunnen we beginnen met ons er sterk van bewust te maken dat we uit drie delen bestaan en dat die drie delen alle drie aan hun trekken moeten kunnen komen. Hoe heb ik dat aangepakt? Om deze drie delen steeds voor ogen te houden, heb ik me drie gouden ringen met in ieder een steen ingewerkt, aangeschaft. Telkens als ik die droeg (nu doe ik die nog weinig aan), besefte ik dat ik een lichaam (heliotroop), emoties en gevoelens (maansteen) en mentale vermogens, een geest (aquamarijn) heb. Die drie stenen zijn voor mij symbolen, ze maakten me bewust van mijn drie delen en van mezelf. Ze maakten dat ik bewuster ben beginnen leven, dat ik mijn eigen leven ben beginnen leiden, dat ik gewoon begonnen ben met te "zijn".

Vervolgens is het van het allergrootste belang te kunnen LOSLATEN. In deze techniek ben ik me volop gaan oefenen (zie de technieken op datum van 14 januari 2008).

Om gelukkig te kunnen zijn, moeten we trachten onze LEM-mobiel af te stemmen op "ZIJN" en niet op hebben. We moeten proberen zoveel mogelijk "onszelf te zijn", we moeten uit zijn op "WELZIJN" en niet op welvaart. In plaats van het eigenbelang hebben we best zoveel mogelijk het "ALGEMEEN BELANG" voor ogen. Hoe kunnen we dat doen?

We verzorgen ons lichaam door kwalitatief te leven. Lekker, maar gezond voedsel, de nodige tijd nemen om te eten, voldoende ontspanning, rust en slaap, voldoende beweging en liefst in de vrije natuur. We hebben plezier in kleine dingen, we leven sober, maar intens, we steken creativiteit en kwaliteit in ons werk zodat we er steeds genoegen aan beleven, we zijn betrokken op onze geliefden en onze medemens, we helpen waar we kunnen, we amuseren ons met vrienden en kennissen, we hebben voor alles en nog wat tijd, we kiezen en bepalen zelf ons leven, we scheppen onze eigen dag.

Onze gevoelens en emoties laten we voor honderd procent meespelen. We zijn spontaan en vol zelfvertrouwen, we accepteren anderen zoals ze zijn, we komen voor onszelf op zonder agressief te zijn en anderen te kwetsen, we doen dingen voor en met anderen, omdat we dat leuk vinden, we wenen als we er nood aan hebben, we charmeren het andere geslacht als we er zin in hebben zonder opdringerig te zijn (loslaten!) we zijn niet bevreesd om intiem te zijn, zowel op lichamelijk (niet enkel seks) als op geestelijk niveau (dit geeft de meeste voldoening, maar we hebben er doorgaans schrik van), we zijn volledig onszelf.

Op verstandelijk, mentaal vlak leven we bewust. We laten ons niet meedrijven met de grote hoop, we laten onze geest niet aan banden leggen, we hebben over alles zoveel mogelijk een eigen, weldoordachte en aan de omgeving getoetste mening, we laten ons niet in met onbenulligheden, we laten ons door de reclame niet voorschrijven hoe en waarmee we moeten leven, op het werk hebben we reële ambities, we stellen ons geestelijk vrij op in de godsdienst en in de politiek (algemeen belang boven eigenbelang of partijbelang) en we genieten van onze innerlijke rijkdom.

Wanneer onze LEM-mobiel op deze manier harmonisch draait, wanneer we ons lichaam goed verzorgen, onze emoties voldoende aan bod laten komen en onze mentale vermogens zoveel mogelijk aanspreken en verder ontwikkelen, dan zijn we goed op weg om een persoonlijkheid te worden, om gelukkig te zijn.

Dit alles lijkt veel te mooi om waar te zijn, dit is niet realistisch, dit is niet te doen! Ik hoor het je al zeggen. Gemakkelijk is het zeker niet.

Wat gebeurt er toch allemaal?

Familiedrama's, fraude allerhande, overvallen, aangestoken bosbranden, carjackings, homejackings, moorden, oorlogen, milieuverontreinigingen, ruzies ... het houdt niet op. De media staan er bol van. Wat zou de grondoorzaak hiervan kunnen zijn? Volgens mij wordt de wereld geregeerd door HEBBEN, MACHT en INVLOED. De sterksten op deze aardbol slagen hierin, maar dit brengt grote onrechtvaardigheid met zich mee. En de gedupeerden, de minst bedeelden willen ook HEBBEN. Hun oplossing: iets uit het lijstje hierboven.

Wat is het alternatief, wat kan de oplossing zijn? De wereld zou geregeerd moeten kunnen worden door ZIJN! Gewoon zijn wie we zijn! Tevreden zijn met wie we zijn en wat we hebben! En op een creatieve en eerlijke manier proberen vooruit te komen. Werken aan onszelf en trachten persoonlijk te groeien.