Paranormale verschijnselen: I ching

I Ching als orakeltechniek hebben we besproken in de paragraaf “De Chinese wereldbeschouwing” van het hoofdstuk “Op bezoek bij de wereldreligies”. Om het orakel te raadplegen, om b.v. een inzicht te krijgen in een bepaald probleem, maakt men gebruik van vijftig stelen van het duizendblad of van drie munten. Men voert enkele bewerkingen uit met als resultaat een hexagram. In het boek “I ching”, “Het boek der veranderingen” zoekt men dit hexagram op en leest en verwerkt men de interpretatie. Nu kan men zeggen dat het puur toeval is dat men juist dat hexagram bekomen heeft met die interpretatie en dat de uitkomst dus helemaal geen waarde heeft. Juist, in onze enge wereld van ruimte en tijd kunnen we spreken van toeval, maar ruimer bekeken bestaat toeval niet, zoals we hierboven uiteengezet hebben. In een synchrone kosmos, waar alles voortdurend met alles in wisselwerking is, waar alles samenhangt met alles, zal een spontane, intuïtief gestuurde handeling een antwoord genereren dat correspondeert met de gestelde vraag. Ik denk dat wanneer men I ching serieus gebruikt, men er zinvolle resultaten mee kan bekomen. De interpretatie die men haalt uit het boek, vermengd met de intuïtieve antwoorden uit het onderbewustzijn en eventueel een vleugje BZW, kan mijns inziens erg nuttig zijn. De conclusies zijn evenwel steeds subjectief gekleurd. Niets op tegen wanneer iemand hieruit nieuwe energie put om zijn leven zinvol verder te zetten. Toeval moet hier wijken voor zinvolle synchroniciteit.

Synchroniciteit II

Voor ons tikt de tijd ongenadig voort. Wij ervaren alles causaal. Een oorzaak wordt steeds gevolgd door een gevolg. Ik trap tegen een bal (oorzaak) en deze vliegt weg (gevolg). We nemen het niet zo nauw met de hygiëne (oorzaak) en we raken geïnfecteerd (gevolg). We zaaien radijsjes (oorzaak) en een tijd later kunnen we er van eten (gevolg). Ons leven is gebaseerd op tijd en causaliteit. Wanneer er iets gebeurt en we kunnen de oorzaak daarvan niet achterhalen, spreken we van toeval. We zitten te picknicken en toevallig vliegt er een simpele duif over die iets laat vallen. Ik ga naar het grootwarenhuis en toevallig ontmoet ik daar een vroegere vriendin. Ik loop over straat en toevallig vind ik daar een muntstuk van één euro. Is dit allemaal wel toevallig? Voor ons wel. We vinden vóór dat het gebeurde geen feit dat de oorzaak zou kunnen geweest zijn van het gebeurde.

Wanneer tijd meespeelt, hebben we te maken met causaliteit (oorzaak en gevolg) en toeval (geen oorzaak aanwijsbaar). In een wereld waar tijd niet meespeelt, niet bestaat, is er geen causaliteit en geen toeval. Alles gebeurt gewoon, neutraal, tegelijkertijd, in voortdurende wisselwerking, in onderlinge samenhang. Het verleden, het heden en de toekomst zijn er, voortdurend, nu. Niet voor ons, maar in de synchrone wereld van 3A.

We kunnen ons dit enigszins voorstellen aan de hand van bovenstaande figuur “Synchroniciteit”. Bij de oerknal ontstaat het heelal. Deze situatie is er en blijft er. Een tijd later is het heelal geëvolueerd en deze nieuwe situatie blijft ook bestaan. Telkens blijven de nieuwe situaties van het heelal bestaan en vormen zo een ring die het heden insluit, maar ook verder loopt tot de eindkrak. Daar wacht een nieuwe oerknal en de kring is gesloten. Het verleden, het heden en de toekomst zijn eeuwig aanwezig. Wij zitten in het heden en samen met de tijd schuiven we mee op naar een volgende situatie van het heelal. Deze materiële veranderingen vormen het aspect “Almacht” van 3A die zijn kosmische energie laat stromen.

Alle kennis van verleden, heden en toekomst kunnen we ons voorstellen als zijnde geprojecteerd op de band van het kosmisch bewustzijn. In het heden is er een stuk van die band getekend met daarin alle kennis van het heden. Ook zien we dat de hedendaagse kennis van de mensheid slechts een heel klein deeltje van de totale kennis van het heden is. Wij kennen en weten niet veel. Zoals het heelal evolueert, zo evolueert ook de kennis van de mens. In een toekomstige projectie zal het kleine donkere vlekje kennis weer wat groter geworden zijn. Wanneer de genieën op het toneel verschenen zijn, zal hun kennisvlek een heel groot stuk van de actuele kennis beslaan. De “Alwetendheid” van 3A manifesteert zich in deze band van het kosmisch bewustzijn.

Wij mensen hebben ook nog een E-gedeelte in onze LEM-mobiel. Gevoelens en emoties bepalen ons handelen, spelen ons parten. Dit kunnen we ons voorstellen alsof wij mensen op ieder ogenblik in een fictieve cinemazaal zitten waar we de evolutie van onze wereld bekijken en beleven. We interageren met onze medemens, we wedijveren, studeren en werken, zijn boos en soms gelukkig, we juichen en tieren … we leven. We beseffen dat we in het hele gebeuren niet veel voorstellen en dat maakt ons ongelukkig. We weten weinig, we hebben weinig, we kunnen weinig. We trachten ernaar ons voortdurend te verbeteren op allerlei gebied. Wij missen veel. Maar alle cinemazalen van de synchrone kosmos bij elkaar genomen en in hun geheel beschouwd, vertegenwoordigen alles. Hierin zijn er geen onvoldane behoeften meer: alle emoties zijn opgeheven. Dit stelt het “Alomvattende” aspect van 3A voor.

Zo bekeken kunnen we ons voorstellen dat informatie van het verleden, informatie van de toekomst en informatie van een andere plaats in het heden zich aan ons kan manifesteren via andere kanalen dan de ons bekende vijf zintuigen. Wanneer we synchroniciteit aannemen, kan ik me voorstellen dat buitenzintuiglijke waarneming bestaat.

Synchroniciteit I

Met 3A, de kosmische bezieling, het kosmisch bewustzijn en de kosmische energie is alles mogelijk natuurlijk, maar voor ons mensen is dat niet te vatten. Hoe kan iemand iets kennen van het verleden, wanneer hij daar nooit bij betrokken is geweest, er nooit iets over gelezen of gehoord heeft? Hoe kan iemand iets weten van hetgeen er in de toekomst nog moet gebeuren? Onbegrijpelijk! We kunnen het min of meer plausibel maken wanneer we synchroniciteit aannemen.

3A is, niet was of zal zijn, 3A is. 3A is allesomvattend, maar als er iets was dat er nu niet meer is, dan is 3A niet volledig, want wat er was, behoort nu niet meer tot 3A. Dat is in strijd met de allesomvattendheid van 3A. Dit is moeilijke materie, moeilijk te vatten! Ik denk dat we eruit komen door te stellen dat alles voortdurend is. Het verleden is er nog, nu, het heden is er, nu, de toekomst is er al, nu. Alles is er voortdurend. Niet voor ons natuurlijk. Wij zitten in een driedimensionale kooi die met de tijd evolueert. Het is precies alsof we in een trein zitten die met een bepaalde snelheid voortsnelt. Door het raam zien we de wereld voortdurend veranderen. Wat voorbij is, is voorbij. Wat we nog niet zien, moet nog komen. De tijd is voor ons bepalend. De aarde draait om haar as: we beleven dag en nacht. De aarde draait om de zon: alweer een jaar voorbij. De tijd bepaalt ons leven. Niet zo voor 3A. Die “ziet” hetgeen voorbij is en hetgeen nog komen moet voortdurend. 3A is het verleden, het heden en de toekomst. Voor 3A, buiten ons gezichtsveld, is alles gelijktijdig, synchroon aanwezig. Gisteren is er nog, verleden jaar is er nog, twee eeuwen geleden is er nog, de oerknal is er nog! Morgen is er al, volgend jaar is er ook al, de volgende drie eeuwen zijn er al, de eindkrak is er al! Niet voor ons, wij beleven de dingen het ene na het andere, wij beleven alles sequentieel. Maar buiten ons ruimte-tijd heelal is alles synchroon aanwezig. Ik weet het, dit is gewaagd, maar zo voel ik het aan.

Synchroniciteit

Met 3A, de kosmische bezieling, het kosmisch bewustzijn en de kosmische energie is alles mogelijk natuurlijk, bij voorbeeld 'buitenzintuiglijke waarneming', maar voor ons mensen is dat niet te vatten. Hoe kan iemand iets kennen van het verleden, wanneer hij daar nooit bij betrokken is geweest, er nooit iets over gelezen of gehoord heeft? Hoe kan iemand iets weten van hetgeen er in de toekomst nog moet gebeuren? Onbegrijpelijk! We kunnen het min of meer plausibel maken wanneer we synchroniciteit aannemen.

3A is, niet was of zal zijn, 3A is. 3A is allesomvattend, maar als er iets was dat er nu niet meer is, dan is 3A niet volledig, want wat er was, behoort nu niet meer tot 3A. Dat is in strijd met de allesomvattendheid van 3A. Dit is moeilijke materie, moeilijk te vatten! Ik denk dat we eruit komen door te stellen dat alles voortdurend is. Het verleden is er nog, nu, het heden is er, nu, de toekomst is er al, nu. Alles is er voortdurend. Niet voor ons natuurlijk. Wij zitten in een driedimensionale kooi die met de tijd evolueert. Het is precies alsof we in een trein zitten die met een bepaalde snelheid voortsnelt. Door het raam zien we de wereld voortdurend veranderen. Wat voorbij is, is voorbij. Wat we nog niet zien, moet nog komen. De tijd is voor ons bepalend. De aarde draait om haar as: we beleven dag en nacht. De aarde draait om de zon: alweer een jaar voorbij. De tijd bepaalt ons leven. Niet zo voor 3A. Die 'ziet' hetgeen voorbij is en hetgeen nog moet komen voortdurend. 3A is het verleden, het heden en de toekomst. Voor 3A, buiten ons gezichtsveld, is alles gelijktijdig, synchroon aanwezig. Gisteren is er nog, verleden jaar is er nog, twee eeuwen geleden is er nog, de oerknal is er nog! Morgen is er al, volgend jaar is er ook al, de volgende drie eeuwen zijn er al, de eindkrak is er al! Niet voor ons, wij beleven de dingen het ene na het andere, wij beleven alles sequentieel. Maar buiten ons ruimte-tijd heelal is alles synchroon aanwezig. Ik weet het, dit is gewaagd, maar zo voel ik het aan.

Voor ons tikt de tijd ongenadig voort. Wij ervaren alles causaal. Een oorzaak wordt steeds gevolgd door een gevolg. Ik trap tegen een bal (oorzaak) en deze vliegt weg (gevolg). We nemen het niet zo nauw met de hygiëne (oorzaak) en we raken geïnfecteerd (gevolg). We zaaien radijsjes (oorzaak) en een tijd later kunnen we er van eten (gevolg). Ons leven is gebaseerd op tijd en causaliteit. Wanneer er iets gebeurt en we kunnen de oorzaak daarvan niet achterhalen, spreken we van toeval. We zitten te picknicken en toevallig vliegt er een simpele duif over die iets laat vallen. Ik ga naar het grootwarenhuis en toevallig ontmoet ik daar een vroegere vriendin. Ik loop over straat en toevallig vind ik daar een muntstuk van één euro. Is dit allemaal wel toevallig? Voor ons wel. We vinden vóór dat het gebeurde geen feit dat de oorzaak zou kunnen geweest zijn van het gebeurde.

Wanneer tijd meespeelt, hebben we te maken met causaliteit (oorzaak en gevolg) en toeval (geen oorzaak aanwijsbaar). In een wereld waar tijd niet meespeelt, niet bestaat, is er geen causaliteit en geen toeval. Alles gebeurt gewoon, neutraal, tegelijkertijd, in voortdurende wisselwerking, in onderlinge samenhang. Het verleden, het heden en de toekomst zijn er, voortdurend, nu. Niet voor ons, maar in de synchrone wereld van 3A.

God ademt voortdurend uit en in

3A, onze “niets-alles” God, heeft niet stilgezeten. Zo’n vijftien miljard jaar geleden heeft 3A zich ergens in een punt van de “lege ruimte” (die er nog niet was!) gemanifesteerd. Alles wat in niets zat, is als een ontzaglijke hoeveelheid oerenergie naar buiten gekomen met de oerknal en de vorming van ons universum tot gevolg. Op dit ogenblik dijt het heelal verder uit. De melkwegstelsels bewegen steeds verder uit elkaar. Wat er uiteindelijk met ons heelal gaat gebeuren, de wetenschap is het daarover nog niet eens. Gaat het heelal eeuwig blijven uitdijen waarbij de sterren van de melkwegstelsels uiteindelijk uitdoven of gaat het heelal op een zeker ogenblik weer inkrimpen tot het ineenstort met een eindkrak (big crunch)? Wie zal het zeggen?

Sommige wetenschappers spelen met het idee dat bij de oerknal alle antimaterie, die zo geheimzinnig verdwenen was uit ons heelal, zich georganiseerd heeft rond een anti-heelal. Daarop voortbordurend kan ik me voorstellen dat ons heelal en zijn spiegelbeeld, het anti-heelal, op een zeker ogenblik bij het uitdijen elkaar gaan raken en elkaar gaan vernietigen met vrijgave van de oorspronkelijke oerenergie (zoals bij een deeltje en een antideeltje). Hoe het ook zij, wanneer ons heelal uiteindelijk verdwijnt en terug omgezet wordt in de oorspronkelijke oerenergie, zal 3A zeker niet gaan rusten. Alle energie verdwijnt in het “niets” om er onmiddellijk weer uit te komen. Een volgende oerknal heeft plaats en we zijn weer vertrokken met een nieuw heelal (plus een anti-heelal?) Het lijkt me logisch dat dit een cyclische, een steeds weerkerende manifestatie van 3A is, een kringloop, een golfbeweging. Precies alsof 3A voortdurend uit- en inademt.

Voel je ook die oneindigheid van 3A en die pietluttigheid van je eigen LEM-mobiel? Waar maken wij ons hier op deze oneindig kleine aarde, waarop we maar een fractie van een seconde leven, toch druk over, wanneer we bedenken welke gigantische machine er eeuwig loopt.

Ik ben een aanhanger van de theorie van de “synchroniciteit”. Dit betekent dat ik van mening ben dat alles, gans het heelal, één groot samenwerkend geheel is waarbij alle onderdelen voeling hebben met elkaar en dit op ieder ogenblik. Uiteraard speelt 3A hierin de hoofdrol, 3A “is” het heelal. Onze wereld, ons zonnestelsel, onze melkweg, het heelal: het is één groot samenhangend geheel waarbij alle onderdelen “synchroon” op elkaar zijn afgestemd en samenwerken. Het geheel vertelt hierbij iets over de delen, de delen vertellen iets over het geheel.