maandag 31 oktober 2011

Evaluatie Wereldreligies IV
Wat engelen betreft: die zie ik niet zitten. Wanneer God onpersoonlijk is, wanneer God alomvattend is, heeft hij geen boodschappers of helpers nodig. Hij is alles en alle dingen gebeuren gewoon. Voor hem gebeuren ze synchroon, in het eeuwige nu. Soms gebeurt het dat we aan een erge ramp, een zwaar ongeluk of zelfs aan de dood ontsnappen. Is er dan een engelbewaarder aan het werk geweest? Het lijkt er soms op. In onze driedimensionale wereld is het precies alsof iemand ons beschermd heeft. Begrijpelijk dat we die iemand dan bijvoorbeeld een “engel” noemen. Van op afstand bekeken, gaat het over neutrale gebeurtenissen zoals er zovele zijn. Van dichtbij, voor ons is het aangrijpend, omdat ons leven op het spel stond. Hoe zit het dan met duivels? Duivels zijn gevallen engelen. Zij vormen de tegenpool van de engelen: engelen zijn goed, duivels zijn slecht. Maar zoals de mensen “goed” en “kwaad” hebben uitgevonden, zo hebben ze ook de duivel uitgevonden. De mens had duivels nodig om die de schuld te geven van zijn eigen onnatuurlijke, niet-harmonische, zeg maar “slechte” daden. Weeral een truc om zijn eigen verantwoordelijkheid te ontlopen.
Wat bij de meeste religies benadrukt wordt, is dat de mens zelf verantwoordelijk is voor zijn daden. Dit vind ik een uitstekend principe. Wij mogen onszelf zijn, wij kunnen kiezen wat we doen en wat we laten, wel moeten we de gevolgen erbij nemen. Onze verantwoordelijkheid kunnen en mogen we niet ontvluchten. Tevens betekent dit dat we best ophouden met anderen steeds maar de schuld te geven telkens als er iets mis loopt. Hebben we een probleem, dan hebben we dit meestel zelf veroorzaakt (zie: “de vier edele waarheden” van het boeddhisme) en dan zijn wij de enigen die dat kunnen oplossen. Anderen kunnen wel helpen door te luisteren, mee te voelen, ideeën aan te brengen en een handje toe te steken wanneer erom gevraagd wordt. Maar het geluk ligt in onze eigen handen. We hoeven het maar te grijpen, dit wil zeggen: er zelf aan werken. Bovendien werkt dit principe meer bevrijdend dan het collectivistische idee van het christendom, waarbij het individu, indien het in Christus gelooft, van zonde wordt bevrijd, omdat Christus met zijn offerdood de zonde van de mensheid heeft weggenomen. Dit lijkt een beetje op chantage: wij zijn zondig, willen we gered worden, dan moeten we in Christus geloven. Het uitgangspunt lijkt me verkeerd. Hoe kunnen wij zondig zijn? De bezieling, die van een onschuldig hoopje “stof en as” een mens maakt, komt uit de levensadem van 3A! Als we niet zondig zijn, hoeven we ook niet van zonde gezuiverd te worden.

zaterdag 29 oktober 2011

Evaluatie Wereldreligies III
Wat de leer van het karma en de reïncarnatie betreft, daar heb ik het moeilijk mee. Een bezieling die bij de dood een mens verlaat, keert terug naar een voor ons onbegrijpelijke “wereld”. Maar ik aanzie dit eerder als een opgaan in een groter geheel, eerder dan dat de individuele “bezielingen” even naast elkaar gaan zitten wachten totdat ze een volgende mens gaan bezielen bij diens bevruchting. Ik verwijs hier naar de figuur “De evolutie van de kosmos” van vorig hoofdstuk. Ik zie de bezieling als het gas in een ballon met uitstulpingen. Wanneer een uitstulping verdwijnt, trekt het gas zich terug en lost het op in het geheel. De gasdeeltjes van de uitstulping vermengen zich met deze in het grote reservoir. Ze blijven niet mooi bijeen totdat ze in een volgende uitstulping terechtkomen. De reïncarnatie van het boeddhisme gaat een beetje die kant op. Bestaat reïncarnatie dan niet? Ik weet het niet. Misschien wel. Maar voor mij hoeft het niet. Regressie, waarbij een persoon onder hypnose in gedachten terugkeert naar een van zijn vorige levens en op die manier soms frappante dingen over dat leven te weten komt, kan evengoed verklaard worden zonder reïncarnatie. De nieuwe bezieling, die helemaal opnieuw is “samengesteld” uit flarden van diverse andere bezielingen, is immers in een “wereld” geweest waar alle informatie voorhanden was en kan daarvan eventueel diverse vage herinneringen meegebracht hebben. Maar deze zijn dan volgens mij onsamenhangend, ze komen van overal uit het grote reservoir, eerder dan dat het de chronologische belevenissen van een unieke bezieling zijn. Misschien speelt BZW, buitenzintuiglijke waarneming, ook wel mee. Hierover verder meer.
En dan het karma. Zoals we weten, is het karma van een persoon de som van alle goede en slechte daden en gedachten van die persoon tijdens zijn aardse bestaan. Stel dat reïncarnatie bestaat. Wanneer het karma bepaalt in wat we zullen reïncarneren, kunnen we ons te gemakkelijk afmaken van onze verantwoordelijkheden. “Ooit bereiken we wel de verlossing, is het niet in dit leven, dan wel in een volgend leven. We hebben al de tijd. Nu gaan wij ervan profiteren. In een volgend leven zien we dan wel weer.” Dit lijkt me geen goed uitgangspunt. De verlossing bereiken als motivatie voor goed handelen, lijkt me niet sterk genoeg. Heel veel “verloste mensen” kan niet het einddoel zijn. Er staat iets groters te gebeuren. De kosmos evolueert, de mensheid evolueert. Deze evolutie verloopt neutraal. Er worden geen goede en slechte daden verricht, er gebeuren geen rampen en catastrofen. Alles wat gebeurt, gebeurt gewoon en maakt deel uit van “het grote gebeuren”. Er bestaat voor 3A en de evolutie geen goed en geen kwaad, alles is neutraal. 3A oordeelt niet. Wij mensen hebben op bepaalde handelingen het etiket “goed” geplakt en op andere “slecht”. Wij hebben die ethische begrippen nodig in onze samenleving, wil deze harmonisch kunnen functioneren. 3A is allesomvattend, heeft geen gevoelens en kent geen goed en kwaad. Welke motivatie is dan sterker om ons tot harmonisch handelen aan te zetten? Wat is dan de zin van ons leven? Onze betrachting kan zijn: bij te dragen tot de evolutie van de mensheid om zo te komen tot een betere wereld waarin het goed is te leven en dit door zo harmonisch mogelijk te leven met een “gevoel van gelukkig zijn” als beloning. Na de dood wordt onze bezieling opgenomen in het grotere geheel, waarbij onze identiteit wordt uitgesmeerd. Ons bewustzijn verdwijnt in het kosmisch bewustzijn, in de alwetendheid van 3A. Onze beloning na de dood bestaat erin dat onze taak volbracht is, dat we er niet meer alleen voor staan en dat we een gevoel van volheid ervaren als deel van het geheel. We beleven de “eeuwige gelukzaligheid”. Het is volgens mij dus niet de bedoeling dat er zoveel mogelijk “mensen” de verlossing bereiken en dat is het dan, zonder verdere evolutie. Ik geloof veeleer dat een deel van de mensheid verder gaat evolueren via genieën en wijzen naar 3A. Ieder individu wordt de kans geboden hieraan mee te werken. Het individu is niet belangrijk, de evolutie van de mensheid en van de kosmos is dat wel.

vrijdag 28 oktober 2011

Evaluatie Wereldreligies II
Welke zijn de positieve elementen die er in de verschillende wereldreligies te vinden zijn? Hoe verhoudt zich 3A tot de goden in de diverse religies? Heeft de studie van de wereldreligies mij ertoe gebracht om mijn godsbeeld te wijzigen? Een overzicht.

Wat de vier hier aangehaalde punten betreft, spreken de oosterse religies me het meest aan. Ik kan moeilijk geloven dat het met de kosmos afgelopen is, eenmaal de wereld is vergaan. Het is niet te vatten, maar ergens voel ik intuïtief aan dat er na dit heelal een volgende wereld tot stand komt. En na die wereld weer een volgende, enz. Na de eindkrak, of iets dergelijks, komt er weer een oerknal. Wanneer het heelal verdwijnt, wordt het terug omgezet in de oorspronkelijke oerenergie. Zal God er dan genoeg van hebben, zal hij met pensioen gaan? Ik denk het niet. Alle energie verdwijnt in het “niets” om er onmiddellijk weer uit te komen. Een volgende oerknal heeft plaats en we zijn weer vertrokken met een nieuwe kosmos. Het lijkt me logisch dat dit een steeds weerkerende manifestatie van God is. Het is precies alsof God voortdurend uit- en inademt. Voor hem gebeurt dat in een fractie van een seconde, in het eeuwige nu, voor ons betekent dat een tijdsverloop van miljarden jaren.
Een persoonlijke God, een God die op de uitkijk staat, ons in de gaten houdt, ziekte en ellende op ons afstuurt, ons soms geluk laat hebben en soms gelukkig laat zijn, ons “op het einde van de wereld” beoordeelt, ik zie dat niet zitten. Als God bestaat, is die volgens mij helemaal niet bezig met het besturen van de wereld. Hij “is” gewoon de wereld. Hij omvat alles, hij bezielt alles, hij “is” alles. Wij zijn maar een heel klein radertje in die grote machinerie. Wij zijn totaal onbelangrijk. Het enige wat wij kunnen doen, is gesmeerd meedraaien, is ons zo harmonisch mogelijk in te passen in onze leefwereld, is samen met onze medemensen een zo gelukkig mogelijk leven te leiden, is zo ethisch mogelijk te handelen volgens de wetten van de natuur, is zo weinig mogelijk onnatuurlijke dingen te doen, is de zedelijke orde die in de kosmos is ingebouwd na te leven.

woensdag 26 oktober 2011

Evaluatie Wereldreligies I


Ik steek het niet onder stoelen of banken, de studie van de wereldreligies vind ik enorm boeiend en verrijkend. Aan de ene kant treffen we een enorme verscheidenheid aan van begrippen, voorstellingen, voorschriften, regels, interpretaties en verklaringen en aan de andere kant heb ik de indruk dat de betrachtingen van alle religies dezelfde zijn. Eenvoudig gezegd: “Wij mensen weten niet veel, er zijn dingen waar we niet bij kunnen, alles wijst erop dat er nog iets is dat we niet kunnen vatten, dat iets boezemt ons ontzag en tevens ook angst in, laten we die grote onbekende dan maar projecteren in iets dat we Brahman, Tao, Jahwe, God, Allah … noemen”. De invulling van dat godsbegrip is verschillend afhankelijk van de tijdsperiode waarin en de landstreek waar die heeft plaats gehad. De wetenschap was nog niet erg ver gevorderd toen de verschillende godsdiensten ontstonden. De voorstellingen en verklaringen kwamen tot stand met de terminologie en het begripsvermogen van toen. De religies zijn in de loop van de eeuwen wel geëvolueerd, maar hun uitgangspunten zijn in grote lijnen dezelfde gebleven. Een en ander lijkt me verouderd en is aan een grondige herziening toe. Wij mensen hebben nood aan een "al of niet transcendente" houvast, maar het lijkt mij dat een eventuele nieuwe godsdienst moet vertrekken van de stand van de wetenschap zoals we die nu kennen. Tevens is het aangewezen om op een zo objectieve manier als mogelijk is, alle positieve elementen van de bestaande religies erin op te nemen of er alleszins eens serieus naar te kijken.
Voor mij is de evolutie van een persoonlijke God, een God die zich persoonlijk met iedereen bezighoudt, naar een onpersoonlijke God, waarvan eenieder zich een eigen beeld vormt, de meest aangewezen ontwikkeling, omdat ik denk dat de evolutie via genieën en wijzen, uiteindelijk bij 3A terechtkomt. Zie het hoofdstuk “3A, een onpersoonlijke God”. In “clubverband” een religie beleven, waarbij iedereen gelooft wat “de club” voorhoudt en doet wat “de club” voorschrijft, waarbij iedereen hetzelfde godsbeeld heeft, houdt verstarring in en onverdraagzaamheid tegenover de andere “clubs”, de andere godsdiensten. Een doorgroei naar genieën en wijzen gebeurt volgens mij niet collectief, maar eerder individueel, via persoonlijke groei, waarbij op bepaalde ogenblikken bepaalde individuen de evolutie een hele stap vooruit helpen.

dinsdag 25 oktober 2011


Islam IV

De gebedshuizen van de moslims zijn de moskeeën. Beelden, afbeeldingen en symbolen vindt men er niet. Priesters kennen ze niet, een islamitisch voorganger wordt een imam genoemd. In de Arabische landen is de imam theoloog van opleiding. Daar wordt hij als een soort ambtenaar door de staat betaald. De oproeper (muezzin) roept vanaf de minaret op tot het gebed, soms met behulp van een luidspreker. Het gebed heeft vijf keer per dag plaats op vaste tijdstippen: vóór zonsopgang, op de middag, aan het einde van de namiddag, na zonsondergang en in de late avond. De ramadan, de vastenmaand, is de negende maand van het islamitisch jaar. Vasten betekent: niet eten, drinken, roken, parfum gebruiken of seksueel verkeer hebben gedurende de dag (vanaf zonsopgang tot zonsondergang). Aan het einde van de vastenmaand wordt een groot feest gehouden: het suikerfeest. De moslims moeten 2,5 % van hun inkomen aan de armen geven. De islam kent drie heilige steden: Mekka, Medina en Jeruzalem. De heiligste plaats van de moslims is de moskee in Mekka. Deze is gebouwd rond de Kaäba, een kubusvormig gebouw van ruwe steen waar “de zwarte steen”, een basalten meteoriet, in de oostelijke muur is ingemetseld. Deze zwarte steen zou uit de hemel gevallen zijn als teken van het eerste verbond tussen God en de mensheid. Tijdens de jaarlijkse pelgrimstocht (hadj) moeten de pelgrims in tegenwijzerzin zeven maal rond de kaäba trekken. Moslims geloven in het laatste oordeel. De hele mensheid zal tot leven worden gewekt en worden beoordeeld door God met de hemel als beloning of de hel als eeuwige straf.


Belangrijke moslimlanden zijn: Afghanistan, Algerije, Bangladesh, Egypte, Indonesië, Irak, Iran, Jordanië, Koeweit, Libanon, Libië, Marokko, Mauritanië, Pakistan, Saoedi-Arabië, Senegal, Somalië, Syrië, Tunesië, Turkije, Verenigde Arabische Emiraten …

maandag 24 oktober 2011

Islam III
De levensbeschrijvingen van Mohammed evolueerden in de loop van de tijd, zoals bij alle religies gebeurde met de stichter, naar een ideaalbeeld. Dit ideaalbeeld van de profeet is er een van een wijze zonder woorden, van een weldoener die zieken genas, wonderen verrichtte met voedsel, doden opwekte en van een heilige. Zijn ouders namen tijdens de korte tijd dat ze weer levend waren snel de islam aan en verdienden zo het paradijs. Op het gevleugelde paard Burak gezeten maakte hij een nachtelijke reis, eerst naar Jeruzalem en daarna naar de hemel om er met God te onderhandelen over de religieuze verplichtingen van de gelovigen. Hij liet een nieuwe staat met een nieuw geloof na hetgeen door zijn volgelingen als ideaal werd bestempeld. Alhoewel hij onbetwistbaar een geniale godsdienststichter, een uitmuntend staatsman en een beminnelijk persoon was, was hij geen edele, geen wonderdoener, geen wijze en geen boven de wereld staande heilige. Ondanks zijn rijkdom en macht leefde hij evenwel eenvoudig. Slechts in drie opzichten permitteerde hij zichzelf alle luxe: goed eten (schapenvlees, dadels, honing, komkommers en meloenen), reukwaren (muskus) en vrouwen (na de dood van zijn vrouw verleende hij zichzelf het voorrecht te mogen trouwen met een onbeperkt aantal vrouwen in plaats van met de wettelijke vier).

De kern van de islam zit in het geloof in één God, Allah en de verwerping van alle afgoden, in het geloof in Mohammed als de boodschapper van God en in het geloof in het laatste oordeel. De openbaringen die Mohammed tijdens zijn leven ontving, zijn neergeschreven in het heilige boek, de Koran. Deze omvat 114 soera’s (hoofdstukken). De islam aanziet de koran als het laatste boek dat God geopenbaard heeft en Mohammed als de laatste profeet. Bij de islam zijn godsdienst en politiek nauw met elkaar verbonden en bestaat er geen scheiding tussen religieuze en wereldlijke plichten. De islam is zowel een religie als een leefwijze. De moslim mag geen varkensvlees eten en geen wijn drinken. De besnijdenis is algemeen gebruikelijk. De moslim mag tot vier vrouwen hebben en bovendien seks hebben met de hem toebehorende slavinnen. De vrouwen zijn in het openbaar meestal gesluierd. Heidenen moeten bestreden worden totdat ze de islam aangenomen hebben. Het oorlogszuchtige karakter van de islam blijkt vooral uit het gebod tot de heilige oorlog die moet dienen om de religie van de profeet uit te breiden. De Franse filosoof Blaise Pascal zegt in zijn werk “Les Pensées”: “Mohammed heeft een heerschappij gevestigd door te vermoorden, Christus door zich te laten vermoorden”.

zaterdag 22 oktober 2011

Islam II
Mohammed (d.w.z. “de geprezene”) werd geboren in Mekka op het Arabisch schiereiland (het huidige Saoedi-Arabië) in 570 na Christus. Zijn vader Abdallah en zijn moeder Amina stierven vroegtijdig. Hij werd opgevoed door zijn grootvader en door een oom. Na een harde jeugd, waarin hij als herder moest bijdragen tot het levensonderhoud van zijn familie, trad hij als kameeldrijver in dienst van de welgestelde koopmansweduwe Khadija. Hij wist haar vertrouwen te winnen en trouwde met haar, alhoewel ze ongeveer vijftien jaar ouder was. Zo werd hij een rijke koopman en ondernam grote succesrijke handelsreizen. Op deze reizen kwam hij in contact met joden en christenen. Gaandeweg werd hij een zwijgzame piekeraar die zich meer en meer met religieuze problemen ging bezighouden. Hij was geen bijbelkenner. Via vasten en gebed trachtte hij zelfstandig tot inzicht te komen. Toen hij veertig jaar oud was, had hij in een grot in de buurt van Mekka een visioen. Terwijl hij sliep, verscheen hem de engel Gabriël die hem vroeg de vijf versregels te lezen die op een zijden doek geschreven stonden. Mohammed kon lezen noch schrijven, maar door toedoen van Gabriël gebeurde er een wonder en het gelukte hem. Toen hij wakker werd en de grot verliet, hoorde hij een stem die zei: “Mohammed, jij bent de gezant van God en ik ben Gabriël”. Daarna zou de profeet nog meer openbaringen hebben gekregen die hem in zijn goddelijke missie bevestigden. Tot aan zijn dood kreeg hij steeds weer nieuwe ingevingen, die hij betitelde als van God afkomstig. Tijdens deze inspiraties geraakte hij in een bepaalde lichamelijke toestand. Hij viel ter aarde, beefde en zweette en er kwam schuim op zijn mond. Mohammed begon zijn inzichten te verkondigen, maar bij de polytheïsten van Mekka had hij niet veel succes. Daarom trok hij naar Yathrib, het huidige Medina (d.w.z. “stad van de profeet”) waar hij veel volgelingen kreeg. Hier ontpopte hij zich tot een vooruitziend, maar ook gewetenloos staatsman die erop uit was zijn macht te verstevigen en uit te breiden. Hij overviel karavanen van Mekka, veroverde steden, sloot een vredesverdrag met Mekka en nam het later in. De Kaäba zuiverde hij van afgodsbeelden en maakte het tot de centrale bedevaartplaats van zijn geloof. Hij ontdeed zich van enkele personen die hem beledigd hadden. Overladen met roem keerde de profeet terug naar Medina waar hij stierf in 632 na Christus.