Posts tonen met het label Egypte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Egypte. Alle posts tonen

zaterdag 1 oktober 2011

Jodendom II
Moses is geboren in Egypte, ergens in de veertiende eeuw voor Christus. Volgens de bijbel verborg de moeder van Mozes het kleine kind in een rieten mandje tussen het riet aan de oever van de Nijl, omdat de Farao bevolen had alle mannelijke Hebreeuwse babies te doden. Mozes werd gevonden door een dochter van de Farao en deze voedde hem op als haar eigen kind. Toen Mozes in de twintig jaar was, doodde hij een Egyptische ambtenaar die een slaaf sloeg. Om te ontkomen aan het gerecht moest hij het land verlaten. Hij leefde vele jaren als herder. Toen hij tachtig jaar was, gaf God hem op de berg Sinaï het bevel terug te keren naar Egypte om zijn volk uit de slavernij te verlossen. Moses en God zonden de tien plagen over Egypte en de Farao liet de slaven gaan. Maar hij bedacht zich en achtervolgde hen. Mozes kon met Gods hulp ongehinderd door de Rode Zee trekken (het water splitste zich), maar de achtervolgers verdronken in het terugkerende water. Mozes verbleef veertig dagen alleen op de berg Sinaï waar God hem de stenen tafelen gaf met de “Tien Geboden”. Ook werd een nieuw verbond gesloten tussen God en de Joden. Op honderdtwintig (120) jarige leeftijd stierf Mozes juist voordat het volk van Abraham, Isaak en diens zoon Jakob (die ook Israël heette) het beloofde land Kanaän (later Palestina geheten) kon binnentrekken. Dit nieuw verbond tussen Jahwe en zijn uitverkoren volk was en is nog steeds de kern van het jodendom.
Traditioneel wordt Mozes aanzien als de schrijver van de eerste vijf boeken van de Hebreeuwse bijbel, ook wel de Pentateuch of de Tora genoemd. De Talmoed is een handleiding met wetten en commentaren op de tora, bedoeld als leidraad bij diverse levensomstandigheden. Het bestuderen van deze heilige boeken, het woord van God, is essentieel om dichter bij God te komen. Joden gehoorzamen de tora (de wet van Mozes), niet voor hun eigen voordeel, maar om te doen wat God bevolen heeft en om zijn volk te zijn.

vrijdag 30 september 2011

Jodendom I
Het Midden-Oosten is de bakermat van de religies van de historische godsopenbaring. De joodse godsdienst is de oudste van deze westerse godsdiensten. Het is tevens ook de kleinste met ongeveer veertien miljoen volgelingen op zo’n zes miljard mensen die er op aarde rondlopen. De meeste joden wonen in Israël en in de USA. Abraham kan de vader van het Joodse volk en stichter van de Joodse natie genoemd worden, Mozes is volgens de bijbel de stichter van de Joodse godsdienst. Het jodendom heeft zeker invloeden ondergaan van andere door naburige volkeren beleden godsdiensten. Ook van Zarathoestra, de stichter van een Oudperzische godsdienst, heeft de joodse godsdienst bepaalde voorstellingen overgenomen.
Abraham leefde ergens tussen tweeduizend en vijftienhonderd jaar voor Christus. Jahwe (God) riep Abraham en vroeg hem zijn huis te verlaten en naar “het beloofde land” te trekken. Zo leidde Abraham de Joden, ook wel Israëlieten of Hebreeën genoemd, vanuit het oude Mesopotamië (het land van de Tigris en de Eufraat, het huidige Irak) naar “het beloofde land” Kanaän (het huidige Israël, tussen Syrië en Egypte). Toen Abraham negenennegentig (99) jaar oud was, sloot God een verbond met hem: Abraham zou God als de ene en enige ware God dienen en loven en God zou hem de stamvader van een groot geslacht maken. Toen hij honderd jaar was en zijn vrouw Sara negentig, kreeg Abraham een zoon: Isaak. God stelde Abraham op de proef en vroeg hem zijn zoon Isaak te offeren. Abraham gehoorzaamde, maar werd door een engel tegengehouden. Abraham stierf toen hij honderdvijfenzeventig (175) jaar oud was. Abraham hield zijn volk het monotheïsme voor.
Na een tamelijk lang verblijf in Kanaän trokken de Hebreeën naar het vruchtbaardere Egypte en vestigden zich op de oostelijke Nijldelta. Toen zij een bedreiging gingen vormen voor het volk van de Farao, werden zij door deze onderdrukt en tot slavernij gedwongen.